Το ποτάμι πίσω δεν γυρνά

Μία συντομή ματιά στο πρόσφατο παρελθόν
Η συντριβή της Νέας Δημοκρατίας έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την ήττα της πολιτικής που ακολουθήθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Μιας πολιτικής άγριας λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων, ακραίας επίθεσης στα λαικά στρώματα(ασφαλιστικό) και ολομέτωπης επίθεσης στην εκπαίδευση. Είναι η ίδια πολιτική που από ένα σημείο και μετά έδειξε τα όριά της και τελικά συνετρίβη από την αυξημένη λαική δυσαρέσκεια. Είναι αυτή η δυσαρέσκεια που γέννησε όλα τα κινήματα των τελευταίων ετών. Από τις απεργίες σε μικρές επιχειρήσεις που έκλειναν η μία μετά την άλλη ως τις μεγαλύτερες κοινωνικές συγκρούσεις της μεταπολίτευσης όπως ήταν ο περασμένος Δεκέμβρης. Η μητέρα των μαχών όμως αναδείχθηκε ο χώρος της εκπαίδευσης που κατάφερε να βάλει στην γωνία το Υπουργείο Παιδείας και την κυβέρνηση.

Το τοπίο μετά τις εκλογές
Η σταθερότητα μετά τις εκλογές είναι κάτι που εώς τώρα θεωρούνταν κάτι δεδομένο. Δεν ισχύει όμως το ίδιο σε αυτή τη συγκυρία. Η νωθρή ως ανύπαρκτη αντιπολίτευση της σημερινής κυβέρνησης, η συμφωνία του ΠΑΣΟΚ σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα του παρελθόντος (ιδιωτικοποιήσεις, άρθρο 16) δεν προμηνύουν μια επιστροφή στην ομαλότητα. Απεναντίας η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης να πάρει θέση σε σημαντικά ζητήματα και δεσμεύσεις για το από δω και πέρα, μάλλον δημιουργούν συνθήκες για νέο γύρο κινητοποιήσεων.

Και με την εκπαίδευση τι;
Η τοποθέτηση της Διαμαντοπούλου στο Υπουργείο Παιδείας και οι πάγιες θέσεις της περί ιδιωτικών Πανεπιστημίων και ν.Πλαισίου που εξέφρασε στο παρελθόν ( «Έχει και καλά στοιχεία ο νέος νόμος Πλαίσιο», « Συμφωνώ με τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια», δημοσιεύσεις πέρυσι στον Ε.Τ),εκφράζουν και την τοποθέτηση της νέας κυβέρνησης για την εκπαίδευση. Έτσι φαίνεται ότι οι ρυθμίσεις που πέρασαν το προηγούμενο διάστημα από τη Νέα Δημοκρατία όχι μόνο δεν πρόκειται να αποσυρθούν, αλλά απεναντίας θα γίνουν το άλλοθι για νέα επιθετικά μέτρα και προχώρημα της αναδιάρθρωσης, ειδικότερα σε ζητήματα όπως είναι η νομιμοποίηση των κολλεγίων(που πέρασε εν μέρει 3 μέρες πριν τις εκλογές) και ο νέος νόμος πλαίσιο. Ήδη υπάρχει μια εφαρμογή μερικών διατάξεων του νέου νόμου, όπως είναι η λίστα συγγραμμάτων, που καλεί τους φοιτητές να διαλέξουν ανάμεσα σε διαφορετικά βιβλία για κάθε μάθημα χωρίς να ξέρουν αν η ύλη μπαίνει από το συγκεκριμένο βιβλίο ή αν στη χειρότερη των περιπτώσεων θα χρειαστεί να αγοράσουν και δεύτερο βιβλίο(π.χ. Φυσιολογία Φυτού, Αγροτική Οικονομία).

Δεν έμαθαν να μας σέβονται… θα μάθουν να μας φοβούνται
Πάνω σε όλα αυτά, το φοιτητικό κίνημα έχει πάρει πολλάκις αποφάσεις, τα τελευταία τρία χρόνια , από τις φοιτητικές καταλήψεις του Μάη- Ιούνη και του Γενάρη- Φλεβάρη-Μάρτη, τον Δεκέμβρη, μέχρι και σήμερα και έχει κερδίσει αυτά τα κεκτημένα πίσω από τα οποία δεν πηγαίνει. Και τι εννοούμε με αυτό. Οτι ακόμη και εάν ο νόμος Πλαίσιο μπορεί να πέρασε ,παρ’όλα αυτα οι πιέσεις που ασκήθηκαν ήταν τέτοιες, ώστε μέχρι σήμερα να μένει ανεφάρμοστος στο σύνολό του και απονομιμοποιημένος στα μάτια της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ότι ακόμη μια προσπάθεια κατάργησης ή σπίλωσης του πανεπιστημιακού ασύλου να γίνει, το φοιτητικό κίνημα θα είναι εκείνο που θα το υπερασπιστεί, ότι κανένας φοιτητής δεν πρόκειται να πληρώσει τα συγγράμματά του, ότι κανένας φοιτητής δεν πρόκειται να διαγραφεί από τη σχολή του κ.ο.κ.. Απέναντι σε λογικές που θέλουν τη νεολαία απολίτικη ή από την άλλη βολεμένη και γεννιά του καναπέ αποδείχθηκε κυρίως μέσα στον Δεκέμβρη ότι όταν χτυπιούνται τα δικαιώματά μας θα μας βρίσκουν απέναντι και κόντρα. Και είναι το πρωτοπόρο κομμάτι της κοινωνίας, το φοιτητικό κίνημα που υπερασπίζεται τα κεκτημένα του μέσα από τις δομές του και τις συλλογικές του διαδικασίες.

Περί φοιτητικού κινήματος και φοιτητικού συνδικαλισμού
Η νομιμοποίηση λοιπόν όλων αυτών των νέων νόμων, είναι που χτυπούν τον φοιτητικό συνδικαλισμό και άρα και το φοιτητικό κίνημα. Και είμαστε με τον φοιτητικό συνδικαλισμό γιατί ακριβώς είναι ο μοναδικός τρόπος, ώστε το φοιτητικό κίνημα να αποφασίζει για θέματα που αφορούν αυτό και μόνο, μέσα από τις δομές του. Είμαστε όμως με τον φοιτητικό συνδικαλισμό που αναδείχτηκε μέσα από τα κινήματα των προηγούμενων χρόνων. Αυτόν δηλαδή που προσπερνάει κάθε λογική ατομισμού και αποπολιτικοποίησης, που πρεσβεύουν η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, ενάντια στη λογική της εκπροσώπησης και της γραφειοκρατίας με άμεση και καθολική συμμετοχή από κάθε φοιτητή. Για ένα φοιτητικό κίνημα αμεσοδημοκρατικό και ανεξάρτητο, κόντρα σε λογικές ηττοπάθειας και συμβιβασμών (που προκρίνει η Π.Κ.Σ.) , με σχεδιασμό που αποφέρει υλικές νίκες και κατακτήσεις στο σήμερα. Και είναι το μοναδικό που μπορεί να τα πετύχει μέσα από τις δομές του και τις πρακτικές του. Και όταν λέμε δομές εννοούμε τις συλλογικές μαζικές διαδικασίες των γενικών συνελέυσεων, (που είναι και το ανώτερο όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτητών), και τα πολιτικά Διοικητικά Συμβούλια που είναι πάντα υπόλογα στις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων. Εξάλλου με αυτή τη λογική κινηθήκαμε τα προηγούμενα χρόνια και αποδείχθηκε ότι μπορούμε και να αγωνιζόμαστε αλλά μπορούμε και να νικάμε.

Τις ωραιότερες θάλασσες δεν τις έχουμε αρμενίσει ακόμη…

ΑΝεξάρτητη Αριστερή ΦΟΙΤητική Ομάδα
Ε.Α.Α.Κ.

~ από anafoito στο 12 Οκτωβρίου, 2009.